سروده‌های ج. قصیر

این مقامی که تو داری کس دیگر می‌داشت            او بــــرفت و همه را بر دگــــرانی بگذاشت

تا به امروز رســـــیده به کــف تو ای دوســـت           گر که خدمت بکنی بهر خدا این نیـکوست

ور نـــه تــــو هــم بنــهی بـر کــف افراد دگــــر           چون زمان رفت شود حاصل تو خــون جگر

مقـــتـــــدا را مــنه از یاد برای دین کــــــــوش           ‌تا کند جمله خلایق به دو آید زان گـــــوش

خیر بینی و ملامـــت بشــــود پلـــــــه ی اوج        ‌   در جهادی همه ی عمر نه در دامن مـــوج

چون شوی مخلص حق جمله خلایق با توست       جان شـود پــــاک چــــو آن روز نخـــــست